pozwala na poprawę właściwości plonotwórczych gleb we wszystkich obszarach

  • NAWOŻENIE
  • UŻYŹNIANIE
  • POPRAWA WŁAŚCIWOŚCI GLEBY

OPIS PRODUKTU

to nawóz siarkowo-wapniowy, dostępny w formie sypkiej (drobnoziarnistej) i granulowanej

Siarkomax – jest nawozem zawierającym najwięcej siarki i wapnia wśród tego typu nawozów. Jego skład został zbadany w akredytowanym laboratorium Okręgowej Stacji Chemiczno-Rolniczej w Kielcach. Wysoka jakość naszego produktu została potwierdzona certyfikatem wystawionym przez INS w Puławach.

Granulat zapewnia wygodną i precyzyjną aplikację.

 

Średnia zawartość składników pokarmowych kształtuje się na poziomie:


POPRAWA WŁAŚCIWOŚCI W TRZECH OBSZARACH

NAWOŻENIE

Siarka jest pierwiastkiem biogennym – niezbędnym do budowy żywego organizmu, jego prawidłowego rozwoju i prawidłowej przemiany materii. Rośliny pobierają jej dużo, często tak dużo jak fosforu. Szacuje się, że z 1 ha w ciągu roku ubywa 120-150 kg S, z czego z plonem roślin wynoszone jest 10-80 kg. Jedyną przyswajalną przez rośliny formą siarki jest anion SO42– i w takiej formie występuje ona w nawozie . Siarka w tej formie, w przeciwieństwie do siarki elementarnej, jest bezpośrednio pobierana z roztworu glebowego i nie wymaga wcześniejszego przetworzenia przez mikroorganizmy glebowe.

Niedobór siarki zaburza biosyntezę chlorofilu, ogranicza fotosyntezę i powoduje zahamowanie wzrostu, co prowadzi do zmniejszenia plonów. Zakłóca również procesy budowy kwiatów i ich kolorystykę, co odgrywa istotną rolę w wabieniu pszczół – w przypadku rzepaku skutkuje to zawiązaniem małej ilości łuszczyn, a tym samym zmniejszeniem plonu. Wapń jest zarówno składnikiem pokarmowym, jak i czynnikiem poprawiającym właściwości gleby. Rośliny pobierają wapń w formie kationów Ca2+. Wapń z nawozu w przeciwieństwie do wapnia z nawozów wapniowych (wapna palonego, gaszonego czy kredy) rozkłada się znacznie szybciej i niemal natychmiast dostępnym dla roślin, jest dla nich łagodny, nie zagraża też życiu mikroorganizmów glebowych. Wapń m.in.:

  • jest aktywatorem enzymów,
  • uczestniczy w procesach regulacji gospodarki hormonalnej roślin,
  • jest elementem składowym ścian komórkowych i odpowiada za stabilizację organelli, co ma szczególne znaczenie w warunkach suszy,
  • wpływa na prawidłowe ukorzenianie się roślin (jego niedobór ogranicza wzrost korzeni i pędów, a także powoduje ich zniekształcenia).

Wielkość plonu jest uzależniona od składnika pokarmowego, który znajduje się w minimum. Warto więc pamiętać, że plonotwórcze działanie azotu nie wynika tylko z wielkości dawki – jego efektywność warunkowana jest obecnością i równowagą innych składników mineralnych, z czego bardzo ważne są zarówno siarka, jak i wapń. Niedobór 1 kg siarki w glebie ogranicza pobieranie około 10 kg azotu przez rośliny uprawne.
Wapń natomiast reguluje pobieranie i transport soli mineralnych (zwiększając wchłanianie minerałów z gleby, zwiększa wartość odżywczą plonów).

Siarka wpływa na wzrost zawartości tłuszczu w nasionach rzepaku, zwiększa wartość przemiałową ziarna zbóż, w bulwach ziemniaka powoduje wzrost zawartości skrobii, karotenu i witaminy C, a także zmniejsza intensywność ciemnienia enzymatycznego i pozwala na dłuższe przechowywanie plonów. Dobre odżywienie buraków cukrowych siarką i wapniem zwiększa zawartość cukru w korzeniach. Siarka jest również niezbędna do uzyskania dużego plonu wysokiej jakości w przypadku czosnku i cebuli. Rośliny te przy odpowiednim nawożeniu siarką charakteryzują się wysokimi walorami smakowymi, właściwym zapachem, a także wysoką zawartością witamin. Dodatkowo nawóz ten zapobiega nadmiernemu oklejaniu bulw i korzeni drobinkami gleby, co ma szczególne znaczenie dla upraw ziemniaka, buraka, marchwi czy czosnku.

Siarka jest niezbędna roślinie do produkcji przeciwciał – fitoaleksyn, glutationu. Zwiększa też odporność roślin na mróz i suszę. Wapń natomiast hamuje inwazyjność patogenów (zwłaszcza grzybów), przeciwdziała gorzkiej plamistości podskórnej, szklistości miąższu oraz zgniliźnie wierzchołkowej (pomidora i papryki), a także zapobiega korkowaceniu powierzchni skórki i pękaniu owoców (przede wszystkim czereśni i wiśni)

UŻYŹNIANIE

Obecne w glebach kwaśnych toksyczne dla roślin jony Al3+ w obecności siarczanów w roztworze glebowym przekształcają się w jony kompleksowe [AlSO4]+ lub związki cząsteczkowe Al(OH)SO4, które są łatwo wymywane w głąb profilu glebowego. Dodatkowo, dzięki rosnącemu pH, następuje zmniejszenie rozpuszczalności związków glinu w glebie. Wzrastające dawki siarczanu wapnia skutkują obniżeniem zawartości glinu wymiennego do 0,06 g / kg gleby.

Siarka i wapń stymulują aktywność mikroorganizmów, zwłaszcza bakterii i promieniowców. Dzięki temu proces rozkładu resztek pożniwnych zachodzi szybciej, a w glebie wzrasta ilość azotu mineralnego i innych składników pokarmowych. Szybszy rozkład resztek pożniwnych oraz obecność wapnia skutkuje również większą stabilnością zawartej w glebie materii organicznej. Wydzielane przez mikroorganizmy glebowe wielocukry oraz działalność dżdżownic dodatkowo wspierają agregację gleby i tworzenie się korzystnej dla rozwoju roślin struktury. Kolejną korzyścią wynikającą ze zwiększenia aktywności mikroorganizmów jest możliwość wytwarzania przez nie związków estrowych, które stanowią łatwo dostępne źródło siarki w przypadkach nagłego wzrostu zapotrzebowania roślin na ten pierwiastek (np. w fazie nalewania ziaren u zbóż czy nasion u rzepaku).

POPRAWA WŁAŚCIWOŚCI GLEBY

Nawóz poprawia strukturę zarówno warstw powierzchniowych gleby, jak i głębszych, dzięki czemu pozwala stworzyć lepsze warunki powietrzno-wodne dla wegetacji roślin. Przekłada się to też na mniejsze ryzyko wystąpienia procesów erozyjnych – zarówno erozji wietrznej (szczególnie w przypadku gleb o niskiej zawartości próchnicy), jak i erozji wodnej, dzięki ułatwieniu infiltracji wód opadowych. Stosowanie nawozu zmniejsza też podatność gleb za zaskorupienie, dzięki czemu ułatwia on kiełkowanie i wschody roślin. Siarczan wapnia jest szczególnie przydatny do stosowania na glebach ciężkich, gliniastych bądź zdegradowanych na skutek użytkowania ciężkiego sprzętu (nadmierne zagęszczenie gleby, powstanie podeszwy płużnej) – pozwala on na poprawę struktury i lepsze napowietrzenie gleby. Natomiast w przypadku gleb lekkich – przy zastosowaniu tzw. dawek melioracyjnych, tj. 2-3 t/ha – zwiększa ilość związanej wody.

Nadmierne nagromadzenie soli w glebie ogranicza pobieranie składników pokarmowych, powoduje obumieranie roślin na skutek wzrostu ciśnienia osmotycznego i toksycznego działania soli. Niszczy też strukturę gleby, a tym samym zwiększa jej podatność na erozję wietrzną i wodną, zwiększa nieprzepuszczalność głębszych warstw gleby i powoduje niedobór tlenu zagrażający życiu roślin i mikroorganizmów glebowych. Stosowanie siarczanu wapnia łagodzi skutki zasolenia i toksyczne działanie Na2CO3 i NaHCO3 z jednej strony poprzez tworzenie mniej toksycznego Na2SO4, który ponadto łatwo podlega wymywaniu, a z drugiej poprzez obniżanie alkalicznego odczynu gleb zasolonych.

Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej.
Niektóre pliki cookie są wymagane do poprawnego działania tej strony stąd potrzeba ich zapisania w pamięci podręcznej przeglądarki. Więcej informacji pod adresem http://wszystkoociasteczkach.pl Pokaż szczegóły